چكيدهء درس بيست و هفتم شعر در دوران گذشته ، از جايگاه مهمى برخوردار بود و افزون از جنبه ادبى ، مهم‌ترين ابزار براى تبليغ به شمار مىرفت . بعد از تشكيل سقيفه ، شيعيان براى گسترش ديدگاه خويش ، در امامت از ابزار شعر سود جستند و نقش مهمى را در سامان‌بخشى و رشد تشيّع ايفا نمودند . ائمهء اطهار عليهم السّلام نيز كه به كاربرد و نفوذ شعر كاملا آگاه بودند از شعراى شيعه تكريم و تجليل كافى به عمل مىآوردند . و از سو ديگر شاعران شيعه به سبب نفوذ كلام‌شان ، پيوسته مورد آزار و اذيت حاكمان دشمن اموى و عباسى بودند . در دورهء حكومت امير المؤمنين عليه السّلام و در لابه‌لاى جنگ جمل و صفين ، افزون بر اهل عراق ، تعداد زيادى از صحابيان نيز در دفاع از حق امير المؤمنين عليه السّلام شعر مىسرودند . ولى در عصر بنى اميه به سبب خفقان شديد ، شاعران كمترى وابستگى خود را به خاندان پيامبر حفظ كردند . در دورهء عباسى نخست نيز چنين وضعى حاكم بود ، ولى در دورهء عباسى دوم به سبب سستى دستگاه خلافت شاعران شيعى زيادى پا به ميدان گذاشتند . جامع‌ترين كار در شمارش شعراى شيعه را مرحوم سيد محسن امين انجام داده است . پرسش درس بيست و هفتم 1 - شعر از چه جايگاهى در ميان عرب برخوردار بود ؟ 2 - بعد از سقيفه شاعران شيعى چه وظيفه‌اى را انجام دادند ؟ 3 - برخورد ائمهء اطهار عليهم السّلام با شاعران شيعى چگونه بود ؟ 4 - حاكمان دشمن اموى و عباسى با شاعران شيعه چگونه معامله مىكردند ؟ 5 - كدام‌يك از دانشمندان بهترين احصائيه را در مورد شاعران شيعه انجام داده است ؟ 6 - شاعران پيشتاز شيعه در دوران امويان چه كسانى بودند ؟ 7 - شاعران پيشتاز شيعه در دورهء نخست و دوم عباسى چه كسانى بودند ؟